X
تبلیغات
رایتل

واگویه های تنهایی

چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 ساعت 11:47 ق.ظ

شعر پروانه ای

این شعر بسیار زیبا رو یک آقای بسیار محترم برای من و در پی نوشته ا م با عنوان پروا، نه !! پروانه ای با من سخن بگو سروده اند:

 

 

 این دل و پروانه های  رنگیش قربان شوم  /  زین چنین قلب رئوفی من گریزان کی شوم

  گر که روزی خانه پروانه ها مهمان شوم   /   چون که قابل اوفتد صاحبخانه را خادم شوم
 
  من در آن کنج امان مسکن گزینم آنچنان  /   که ز حسرت جملگی عشاق انگشت گیرن بر دهان

  پس حیاط دلکشش را  آب و جارو میکنم  /  سردرش با کاشی عشق نقاشی میکنم
 
  بعد   از    آن    کوشم    که    این    گوهر   گران  /   دور   ماند   از   گزند   این   و   آن

  از   برای   آن همه
  پروانه های   عاشقش  /   شمع  را  گویم  نسوزاند پر  پروانه اش
 
   آنچنان  رویش  دهم   گلهای   ناب  /   تا  نشیند  یک  نفس  پروانه ای  از  کند و کاو

   وز    برای   آن  همه  بی تابی    پروانه ها    /    
میزنم  زیبا پلی  اندر  میان   قلبها

  ارمغان  پل  همه  آسایش   است   /    از  برای  آن  دلش  دنیا همه  آرامش  است


  تا نفس آید بگویم من سخن پروانه وار   /   من خود پروانه ام ، پروا چرا مستانه یار ؟!